Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Interpelacja w sprawie odszkodowania lub rekompensaty za poniesione krzywdy w latach 1946-1947

   Skoro się rehabilituje i rekompensuje najróżniejsze działania komunizmu, to wręcz obowiązkiem państwa jest rehabilitacja poszkodowanych w roku 1946 i 1947 działaczy PSL i ich rodzin. Komuniści, zdając sobie sprawę z braku popularności w polskim społeczeństwie, nie mogli doprowadzić do wolnych wyborów. Nie zdołali również zjednać sobie PSL, jedynej partii, która liczyła się opozycyjnie. Najważniejszą sprawą było przesunięcie terminu wyborów do momentu dostatecznej rozbudowy aparatu terroru, który miał ostatecznie wpłynąć na ich wyniki. W marcu 1946 PPR wystąpiła z pomysłem referendum ludowego, które miało wykazać pozorną jedność społeczeństwa, zaufanie do bloku, a jednocześnie uniemożliwić wyrażenie opinii na temat sytuacji w kraju. Dzięki referendum komuniści mogli jednocześnie przetestować sprawność aparatu partyjnego i policyjnego przed przyszłymi wyborami. Rozpoczęła się olbrzymia propaganda za głosowaniem ˝3 x tak˝. Plakaty z tym hasłem były rozwieszone w całym kraju.

   Referendum przeprowadzono 30 czerwca 1946 r. Według oficjalnych wyników w głosowaniu wzięło udział około 85% uprawnionych, a głosujący odpowiadali na pytania twierdząco. Przy głosowaniu aktywnie uczestniczyli funkcjonariusze UB i MO, którzy zajmowali się wymienianiem lub przerabianiem głosów w drodze z komisji obwodowych do okręgowych. Mikołajczyk złożył protest przeciw fałszowaniu referendum. Oczywiście sytuację wykorzystała propaganda bloku, nazywając przywódcę PSL zdrajcą pozwalającym mieszać się obcym państwom w sprawy wewnętrzne kraju.

   Partie bloku weszły w okres kampanii wyborczej pod hasłami walki z Polskim Stronnictwem Ludowym. PPS i PPR podpisały umowę o jedności działania. Powodem tego był fakt, iż PSL odrzucało dyktaturę proletariatu i kierownictwo partii robotniczej w budowie nowego porządku. W ciągu ostatnich miesięcy 1946 r. oddziały UB i MO rozbiły wiele wieców i spotkań przedwyborczych PSL. Aresztowano dziesiątki tysięcy zwolenników PSL, w tym 149 jego kandydatów w wyborach do Sejmu. Działania te miały zastraszyć członków PSL-u oraz uniemożliwić wyrażenie zgody na kandydowanie. Zamordowano około 118 działaczy PSL, ogółem liczba uwięzionych wówczas 100 tys. osób, co gorsza torturowanych i maltretowanych psychicznie.

   Wybory do Sejmu Ustawodawczego odbyły się 19 stycznia 1947 r. pod wpływem ogromnej presji władzy. Lokale wyborcze zostały obstawione przez funkcjonariuszy UB, Ochotniczą Rezerwę Milicji Obywatelskiej, żołnierzy KBW i cywilnych funkcjonariuszy UB. Wyniki wyborów były oczywiście sfałszowane, w wielu okręgach środkowej i południowej Polski unieważniono listy PSL. Manipulacja rozmiarami okręgów doprowadziła do zwiększenia liczby głosujących. W wielu obwodach zorganizowane grupy głosowały jawnie na listę bloku. Funkcjonariusze MO i UB do lokali wpuszczali często osoby, które miały kartki z listą bloku. Przy przewożeniu urn i wyników do komisji wyższych szczebli nagminnie dochodziło do fałszerstw. Według fragmentarycznych danych z obwodów, w których urny zostały nienaruszone, Mikołajczyk oceniał, że na listę PSL w całym kraju głosowało przeciętnie 74% uprawnionych. Jednakże za sprawą fałszerstwa utrwalono w Polsce system demokracji ludowej.

   Wobec powyższego, proszę Pana Ministra o ustosunkowanie się do następującej kwestii:

   - Czy nie należy udzielić pomocy finansowej działaczom PSL, którzy nie bacząc na terror i represje stosowane przez komunistów podjęli walkę polityczną w obronie kraju?

   - Czy nie należy udzielić rekompensaty rodzinom działaczy PSL, poszkodowanych i represjonowanych przez aparat bezpieczeństwa i władzę komunistyczną?

   - Czy nie trzeba zająć się dokładnym i bardzo wnikliwym badaniem sprawy sfałszowania wyborów do Sejmu w 1947 r. i pociągnięcia do odpowiedzialności żyjących jeszcze funkcjonariuszy UB i innych instytucji terroru?

   Z poważaniem

   Poseł Mieczysław Marcin Łuczak

   Wieluń, dnia 24 stycznia 2007 r.