Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie możliwości wykreślenia kormorana czarnego z listy ptaków podlegających ścisłej ochronie

   Kormoran czarny (Phalacrocorax carbo) podlegał w Polsce ścisłej ochronie nieprzerwanie od 1952 r. aż do wejścia w życie rozporządzenia ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa z dnia 6 stycznia 1995 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (DzU nr 13, poz. 61). Rozporządzenie uchyliło jego status ochronny od dnia 15 sierpnia do odlotu na obszarze stawów rybnych uznanych za obręby hodowlane w rozumieniu ustawy o rybactwie śródlądowym. Wprowadzenie takiego zapisu było możliwe, ponieważ gatunek ten dzięki prowadzonym działaniom ochronnym przestał być zagrożony wyginięciem. Również wyszedł on naprzeciw postulatom hodowców ryb, którzy informowali o szkodach wyrządzanych przez ten gatunek zwierząt, dotychczas podlegający ścisłej ochronie.

   Kormoran jako gatunek wędrowny wymieniony w Konwencji o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt (Konwencja Bońska), której Polska jest stroną, podlega międzynarodowej ochronie i jego krajowy status prawny musi być ściśle skorelowany z zapisem umowy międzynarodowej.

   Z uwagi na przyrost liczebności populacji kormorana czarnego na terenie Europy, w tym również w Polsce, oraz powstawanie szkód w gospodarce rybackiej, pozytywnie rozpatrywane są wszystkie wnioski dotyczące płoszenia, ograniczania ilości gniazd i redukcji liczebności ptaków, poza okresem wylęgu i wychowu młodych.

   Dla przykładu: w 1995 r. wnioskowano i wydano zezwolenia na eliminacyjny odstrzał 1000 szt. kormoranów, a w 1996 r. - na 640 sztuk. Ministerstwo stoi na stanowisku, że redukcja liczebności populacji jest niezbędna, jednak decyzja o niekontrolowanym odstrzale kormoranów na terenie całej Polski w chwili obecnej byłaby przedwczesna. Podobną opinię wyraziła Państwowa Rada Ochrony Przyrody.

   Wpływające do ministerstwa wnioski o dokonywanie odstrzałów kormoranów przez cały okres ich pobytu w Polsce nie mogą być rozpatrywane pozytywnie ze względów humanitarnych, a także stosownie do zapisu art. 21 ustawy o ochronie zwierząt, który zapewnia zwierzętom wolno żyjącym warunki rozwoju i swobodnego bytu. Jednocześnie należy wyrazić opinię, że gospodarstwa rybackie powinny podejmować wszelkie działania, mieszczące się w ramach prawa, aby zabezpieczyć prowadzone hodowle ryb przed szkodami.

   Informujemy uprzejmie, że w 1997 r. na Konferencji Stron Konwencji Bońskiej Polska zaproponowała przyjęcie rekomendacji dotyczącej planu gospodarowania populacją kormorana czarnego i została ona przyjęta. Informując o tym, pragniemy zauważyć, że zawarte w ˝Notatce w sprawie kormorana czarnego i jego wpływu na środowisko naturalne oraz na gospodarkę˝ doc. dr hab. Marii Bnińskiej, na którą powołuje się pani poseł, stwierdzenie, że Polska nie uczestniczy w pracach tej konwencji, nie pokrywa się z rzeczywistością. Kraj nasz bierze udział w pracach nad przygotowaniem powyższego planu, natomiast państwami wiodącymi są Dania i Holandia, które finansują jego opracowanie. Zamierzeniem tego przedsięwzięcia jest kontrolowane zmniejszenie populacji kormorana w tych rejonach kontynentu europejskiego i afrykańskiego, gdzie jest ona nadmiernie rozwinięta i wyrządza szkody w gospodarce rybackiej. Obowiązujące w Polsce przepisy prawne (wyżej wspomniane rozporządzenie ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa) już od 1995 r. przewidują taką możliwość. Jednocześnie należy zauważyć, że ze względu na to, iż kormoran czarny jest gatunkiem wędrownym, wdrożenie na kontynencie europejskim przedmiotowego planu, który jest w końcowej fazie opracowywania, będzie miało znaczący wpływ na redukcję liczebności ptaków na terenie naszego kraju.

   Minister

   Jan Szyszko

   Warszawa, dnia 19 listopada 1998 r.