Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie pobłażliwości organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości wobec kłusowników w woj. warmińsko-mazurskim

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na przekazaną przy piśmie SPS-0202-3258/00 z 16 lutego 2000 r. interpelację posła Stanisława Żelichowskiego w sprawie pobłażliwości organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości wobec kłusowników w woj. warmińsko-mazurskim, uprzejmie pana marszałka informuję, że na moje polecenie Prokuratura Apelacyjna w Gdańsku przeprowadziła badanie akt wskazanej przez posła sprawy, opisanej w zamieszczonym w ˝Gazecie Warmii i Mazur˝ z 1 lutego 2000 r. artykule zatytułowanym ˝Bezkarność kłusownika˝.

   W wyniku tej czynności ustalono, co następuje. W dniu 28 stycznia 2000 r. o godz. 18.20, w ramach prowadzonej przez Straż Leśną i Policję akcji ˝Kłusownik III˝, został zatrzymany Roman Lewko poruszający się motocyklem po leśnej drodze w miejscowości Łoźnik gm. Pieniężno. Po zatrzymaniu podjął on próbę ucieczki, pozostawiając motocykl, jednakże po krótkim pościgu (kilkanaście metrów) został ujęty. Przy zatrzymanym ujawniono i zabezpieczono karabin maszynowy PM wraz z magazynkiem. Broń znajdowała się w torbie podróżnej.

   W wyniku przeszukania mieszkania Romana Lewki ujawniono i zabezpieczono 6 sztuk nabojów sygnalizacyjnych, 1 petardę bojową, 91 sztuk amunicji do kbks, 25 sztuk amunicji myśliwskiej śrutowej i 4 pociski kalibru 7,62, w tym dwa ze zbitą spłonką.

   Poczynione ustalenia uzasadniały przedstawienie Romanowi Lewce zarzutu nielegalnego posiadania broni i amunicji, tj. popełnienia występku przewidzianego w art. 263 § 2 K.k.

   Postanowieniem z 30 stycznia 2000 r. wobec podejrzanego zastosowano dozór policji, uznając ten środek zapobiegawczy za wystarczający dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, tym bardziej, że już we wstępnej fazie dochodzenia zabezpieczono wszystkie dowody rzeczowe i ujawnione ślady, a także przesłuchano niezbędnych świadków.

   Przed podjęciem decyzji w przedmiocie środka zapobiegawczego wnikliwie rozważono wszelkie okoliczności mające wpływ na rodzaj stosowanego wobec Romana Lewki środka, tj. wzięto pod uwagę zarówno przesłanki przewidziane w art. 249 § 1 K.p.k., jak też sytuację rodzinną podejrzanego (troje małoletnich dzieci wymagających opieki i inwalidztwo żony z powodu utraty nogi w wyniku wypadku drogowego) oraz stan jego zdrowia (padaczka, przebyte zapalenie opon mózgowych).

   Podkreślenia wymaga fakt, iż w wyniku badań aktowych nie stwierdzono, aby Policja kierowała do prokuratury wniosek o tymczasowe aresztowanie Romana Lewki. Nie stwierdzono również, aby Roman Lewko był wcześniej skazany prawomocnym wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo. Ustalono natomiast, że dwukrotnie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne zakończone wniesieniem aktu oskarżenia do sądu, w tym o groźby karalne pod adresem funkcjonariuszy straży leśnej.

   W obu sprawach, nieprawomocnymi dotychczas wyrokami, orzeczono wobec Romana Lewki kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.

   Reasumując, należy stwierdzić, że przeprowadzone badania aktowe nie nasunęły zastrzeżeń odnośnie do przebiegu postępowania przygotowawczego w interesującej pana posła sprawie Prokuratury Rejonowej w Braniewie, zarejestrowanej pod numerem DS 159/2000, jednakże w celu zapewnienia dalszego prawidłowego jego toku zostało objęte nadzorem służbowym Prokuratury Okręgowej w Elblągu. Poza wymienioną sprawą na terenie właściwości Prokuratury Okręgowej w Elblągu zarejestrowano w ostatnim okresie dwie sprawy dotyczące kłusownictwa: 2 Ds 1770/99 Prokuratury Rejonowej w Elblągu, o czyn z art. 52 pkt 2 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (DzU nr 147, poz. 713 z późn. zm.), zakończoną skierowaniem w dniu 21 grudnia 1999 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Elblągu, i będącą w toku od 12 lutego 2000 r. w Prokuraturze Rejonowej w Malborku sprawę Ds 116/2000 o przestępstwo przewidziane w art. 53 pkt 4 cytowanej ustawy.

   Natomiast o występek z art. 290 § 1 K.k., tj. wyrąb drzewa z lasu w celu jego przywłaszczenia zarejestrowano pięć postępowań, w tym trzy w Prokuraturze Rejonowej w Kwidzynie i po jednym w prokuraturach rejonowych w Malborku i Braniewie. Dwa postępowania zostały już zakończone umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy, zaś trzy pozostałe toczą się, a ich przebieg nie nasuwa zastrzeżeń uzasadniających ingerencję w trybie nadzoru służbowego.

   Odnosząc się do pytania pana posła o zaangażowanie prokuratury i sądownictwa w zwalczanie plagi kłusownictwa i nielegalnego pozyskiwania drewna z lasów państwowych, uprzejmie informuję, że gromadzona w Ministerstwie Sprawiedliwości statystyka obejmuje dane dotyczące najpoważniejszych przestępstw, a do nich nie są niewątpliwie zaliczane naruszenia art. 290 § 1 K.k. i art. 52 i 53 Prawa łowieckiego.

   Statystyki w zakresie wymienionych występków gromadzą Policja i posiadające uprawnienia do prowadzenia postępowań przygotowawczych organy podległe ministrowi ochrony środowiska.

   Z danych źródłowych zawartych w Policyjnym Systemie Statystyki Przestępczości ˝Temida˝ za rok 1999 wynika, że na wszczętych 2246 postępowań o występki przewidziane w art. 290 K.k. zakończono 1071 wnioskami o wniesienie aktu oskarżenia, 609 umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy, 482 z powodu niestwierdzenia przestępstwa i 3 sprawy wobec braku dowodów winy.

   W zakresie występków przewidzianych w art. 52 i 53 Prawa łowieckiego wszczęto w 1999 r. 534 postępowania przygotowawcze, a zakończono 581 spraw (także pozostałe z roku poprzedniego), w tym 313 wnioskiem o skierowanie aktu oskarżenia, 158 umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy, 85 umorzeniem z powodu braku znamion czynu zabronionego i 2 sprawy z powodu braku dowodów winy.

   Natomiast ze sprawozdania Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych wynika, że w 1999 r. wszczęto 5056 dochodzeń o czyny z art. 290 K.k., a zakończono 4720 postępowań, w tym 1637 skierowaniem do sądu aktu oskarżenia, 2954 umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy, 39 umorzeniem z powodu braku znamion przestępstwa i 70 z powodu innych przyczyn. W tym samym okresie sprawozdawczym zostało osądzonych 1518 oskarżonych o występki przewidziane w art. 290 K.k., z czego skazanych zostało 1051 sprawców, a wobec 148 sąd umorzył postępowanie. Jedynie 26 osób zostało uniewinnionych od popełnienia zarzucanych im występków.

   W okresie sprawozdawczym zarejestrowano 493 wypadki kłusownictwa, zaś 322 sprawy skierowano do organów ścigania albo wymiaru sprawiedliwości i sporządzono 40 wniosków do kolegiów ds. wykroczeń.

   Przytoczone dane statystyczne pozwalają na twierdzenie, że organy powołane do ścigania i orzekania w sprawach o występki kłusownictwa i nielegalnego pozyskiwania drewna z lasów wypełniają należycie nałożony na nie obowiązek i nie pozwalają na formułowanie tezy, że w tej właśnie kategorii występków mamy do czynienia z pobłażliwością organów ścigania.

   Z poważaniem

   Minister

   Hanna Suchocka

   Warszawa, dnia 14 marca 2000 r.