Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie niepublicznych gabinetów stomatologicznych na przykładzie woj. lubelskiego

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani poseł Izabelli Sierakowskiej w sprawie niepublicznych gabinetów stomatologicznych na przykładzie woj. lubelskiego, przekazaną przy piśmie z dnia 30 marca 2000 r., znak: SPS-0202-3623/00, uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

   Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 2 listopada 1998 r. w sprawie wykazu podstawowych świadczeń zdrowotnych lekarza stomatologa oraz podstawowych materiałów stomatologicznych (DzU z 1998 r. nr 140, poz. 911) leczenie aparatem ortodontycznym do zdejmowania, jedno- lub dwuszczękowym, do 14 roku życia przysługuje ubezpieczonym bezpłatnie. Ze względu na powyższe uregulowanie Lubelska Kasa Chorych nie wyraża zgody na pobieranie dopłat przez świadczeniodawców do ruchomych aparatów ortodontycznych. Ubezpieczony winien otrzymać w ramach ubezpieczenia gotowy produkt o odpowiednim standardzie, nie ponosząc dodatkowych kosztów.

   W ramach kontraktu świadczeniodawca otrzymuje odpowiednio: 180 zł za aparat jednoszczękowy i 210 za aparat dwuszczękowy. Taka wartość świadczenia wynika z jednej strony z analizy kosztów wykonania aparatu ortodontycznego, z drugiej zaś - z ekonomicznej analizy możliwości finansowych kasy chorych. Nie można jej zatem porównywać do kosztów aparatów ortodontycznych w gabinetach prywatnych. Fakt, że w gabinetach prywatnych ww. aparat może kosztować nawet 300 zł nie jest dla Lubelskiej Kasy Chorych w żaden sposób wiążącym. W opinii kasy zakontraktowana cena odpowiada realnym kosztom wykonania aparatu. Ponadto kasa nie wyklucza możliwości jej renegocjowania.

   Zadaniem kas chorych jest zabezpieczenie ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych w takiej ilości i na takim poziomie, aby mogły zostać zaspokojone ich realne i konieczne potrzeby zdrowotne. Potrzeby te wyznaczają strukturę i liczbę świadczeniodawców oraz stanowią kryterium podziału środków będących w dyspozycji kas chorych na poszczególne rodzaje świadczeń i poszczególnych świadczeniodawców. Na mocy ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (DzU z 1997 r. nr 28, poz. 153 z późn. zm.) - art. 53 ust. 3 - kasa chorych przy zawieraniu umów jest zobowiązana do przestrzegania zasady zrównoważenia wydatków z przychodami kasy chorych oraz zasady, że suma kwot zobowiązań kasy chorych wobec świadczeniodawców ze wszystkich zawartych umów musi mieścić się w planie finansowym kasy chorych. Zapis ten, nakładający na kasy chorych obowiązek określonego postępowania przy zawieraniu umów, prawnie nie wiąże świadczeniodawców. W praktyce jednak jego realizacja przekłada się na nich poprzez faktyczną ilość środków pieniężnych przeznaczonych na zakup wykonywanych przez nich świadczeń zdrowotnych.

   Z koniecznością racjonalnego gospodarowania dysponowanymi przez kasę chorych środkami finansowymi wiąże się również problem limitów usług stomatologicznych. Jednakże nie można zgodzić się z opinią, że ubezpieczony zostanie pozbawiony możliwości otrzymania potrzebnego świadczenia z powodu wykonania przez jednego świadczeniodawcę całości kontraktu. W myśl art. 58 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym ubezpieczony w kasie chorych ma prawo wyboru lekarza stomatologa spośród lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego współpracujących z kasą chorych, do której należy ubezpieczony, bez konieczności posiadania skierowania. Nie jest więc zmuszony do korzystania z usług tego stomatologa, który zrealizował już kontrakt. Może wybrać innego świadczeniodawcę, który udzieli mu świadczeń nieodpłatnie, bez żadnych konsekwencji finansowych dla obydwu stron.

   Pragnę również podkreślić, że wszystkie obowiązki wynikające z umów, jakie Lubelska Regionalna Kasa Chorych zawarła w zakresie stomatologii, wynikają bezpośrednio z przywołanego na wstępie rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej w sprawie podstawowych materiałów stomatologicznych. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem, że LRKCh scedowała na niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej udzielające świadczeń z zakresu stomatologii ˝dodatkowe˝ obowiązki, nie przyznając jednocześnie odpowiednich środków finansowych na wykonanie świadczeń stomatologicznych określonych w przedmiotowym rozporządzeniu.

   Z wyrazami szacunku

   Minister

   Franciszka Cegielska

   Warszawa, dnia 8 maja 2000 r.