Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie interpretacji przez Krajowy Urząd Pracy art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przy piśmie z dnia 17 lipca 2000 r., znak: SPS-0202-4372/00, interpelacją pana posła Jacka Kasprzyka w sprawie interpretacji przez Krajowy Urząd Pracy art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprzejmie informuję, co następuje:

   Interpretacja ww. artykułu ustawy z dnia 14 grudnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DzU z 1997 r. nr 25, poz. 128 z późn. zm.) jest znana Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej.

   Wprowadzone od 6 maja 2000 r. nowe brzmienie art. 37j ust. 5 ww. ustawy miało na celu wyeliminowanie wątpliwości w stosowaniu dotychczasowego przepisu, w odniesieniu do przedsiębiorstw wielozakładowych posiadających swoje jednostki, oddziały (filie itp.) na terenie całego kraju lub na obszarze działania kilku powiatowych urzędów pracy. Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem tego przepisu rozwiązanie przez jednego pracodawcę stosunku pracy z ponad 100 pracownikami, wykonującymi pracę na terenie kilku powiatowych urzędów pracy - w jednym urzędzie pracy, rejestrowało się kilka lub kilkanaście osób, co nie miało istotnego wpływu na lokalny rynek pracy. Dlatego też nowe brzmienie tego przepisu polega w zasadzie na dopisaniu wyrazów ˝wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy˝.

   Pragnę nadmienić, że interpretacja dotychczasowego brzmienia art. 37j ust. 5 ustawy nie budziła wątpliwości, że dotyczył on wyłącznie osób, z którymi jeden zakład pracy rozwiązał stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w wyniku zmniejszenia w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące zatrudnienia o co najmniej 100 pracowników, pomimo iż w przepisie tym także nie było zapisu, że rozwiązanie stosunku pracy z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego pracodawcy. Dlatego też, biorąc pod uwagę zarówno zakres zmiany dotychczasowego brzmienia tego przepisu, jak i cel tej zmiany, wyrażam pogląd, że prawo do podwyższonego (160%) zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobom, z którymi rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło przez jeden zakład pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie, nie dłuższym niż 3 miesiące, z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Jak się okazało, wprowadzona przez Sejm RP zmiana przepisu, zamiast wyeliminować wątpliwości w jego stosowaniu, jeszcze bardziej je pogłębiła.

   Jednocześnie pragnę nadmienić, że odmienna interpretacja tego przepisu spowodowałaby przede wszystkim znaczne skutki finansowe dla Funduszu Pracy, nieznajdujące pokrycia w przyjętym przez Sejm RP planie finansowym tego funduszu (ustawie budżetowej). W obecnej sytuacji zagrożenia płynności finansowej Funduszu Pracy Sejm RP przyjął m.in. projekt nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, aby zapobiec tym kłopotom. Ponadto uważam, że obecnie obowiązujące zasady różnicowania wysokości zasiłków przedemerytalnych są nieracjonalne, powszechnie krytykowane jako niesprawiedliwe i powinny ulec zmianie. Dlatego też Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w najbliższym czasie przedstawi propozycję dokonania zmian przewidującą wypłacanie zasiłków przedemerytalnych w jednolitej wysokości, bez względu na miejsce zamieszkania oraz okoliczności rozwiązania stosunku pracy.

   Przekazując powyższe stanowisko, z poważaniem

   Sekretarz stanu

   Joanna Staręga-Piasek

   Warszawa, dnia 31 lipca 2000 r.