Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie projektu likwidacji jednostek wojskowych w kraju na przykładzie Jednostki Wojskowej nr 1956 w Ostrowie Wielkopolskim

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Seweryna Kaczmarka w sprawie likwidacji jednostek wojskowych w kraju na przykładzie JW 1956 w Ostrowie Wielkopolskim (5917), uprzejmie proszę o przyjęcie następujących wyjaśnień.

   Na wstępie chciałbym podkreślić, że na problem likwidacji konkretnej jednostki wojskowej należy patrzeć przez pryzmat przemian organizacyjnych realizowanych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w ramach przyjętego ˝Programu przebudowy i modernizacji technicznej sił zbrojnych RP w latach 2001-2006˝. Program ten opracowano w oparciu o założenia określone przez Radę Ministrów, a więc ograniczenie liczebności sił zbrojnych do ok. 150 tys., zmniejszenie zasobów infrastruktury wojskowej oraz zwiększenie wydatków na zakup nowoczesnej techniki wojskowej.

   Nie należy również zapominać, iż w ostatnich latach zaszły istotne zmiany w sytuacji politycznej i gospodarczej Polski, które wywarły wielki wpływ na funkcjonowanie całego systemu obronnego państwa. Przyjęcie Polski do NATO spowodowało konieczność wprowadzenia korekt do koncepcji obronności RP i rozpoczęcia przebudowy naszych sił zbrojnych. Zasadnicze zamierzenia reorganizacyjne obejmować będą m.in. zmianę wewnętrznej struktury kadry zawodowej poprzez zmniejszenie stanowisk oficerskich na rzecz zwiększenia korpusu podoficerów zawodowych. Skutkować to będzie odejściem ze służby kadry starszej (przede wszystkim oficerów), która nabyła uprawnienia emerytalne, stwarzając tym samym perspektywę dalszej służby przed kadrą młodą i dyspozycyjną.

   Przebudowa strukturalna armii wiąże się również z likwidacją, przeformowaniem lub przedyslokowaniem wielu jednostek wojskowych. Pragnę jednak zaznaczyć, iż przy planowaniu wszelkich zmian, w odniesieniu do konkretnych jednostek, kierowano się głównie względami operacyjnymi, stanem wyposażenia oraz możliwościami szkolenia. Brano także pod uwagę ogólne koszty utrzymania jednostek związane z eksploatacją infrastruktury koszarowej i garnizonowej.

   Biorąc powyższe pod uwagę, niech mi wolno będzie poinformować pana marszałka, iż jest rozważana restrukturyzacja 9 Ośrodka Szkolenia Specjalistów Czołgowych (OSSCz) w Ostrowie Wielkopolskim. Planowane zmiany są konsekwencją perspektywicznego powstania tzw. centrów szkolenia specjalistów wojskowych. Nowo utworzone (na bazie Wyższych Szkół Oficerskich) ˝centra˝ szkolić będą specjalistów na potrzeby sił zbrojnych.

   Pragnę w tym miejscu zaznaczyć, iż kadra zawodowa 9. OSSCz znajdzie zatrudnienie w powstających ˝centrach˝ w Poznaniu, Wrocławiu czy Toruniu. Istnieją także możliwości propozycji pracy w garnizonach sąsiednich lub oddalonych, w tym także dla żołnierzy zawodowych posiadających mniej niż 15 lat służby. Natomiast żołnierze zawodowi odchodzący do rezerwy, jak również pracownicy wojska będą mogli skorzystać z prawa do rekonwersji, m.in. z doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy.

   W tym miejscu niech mi wolno będzie zapewnić pana marszałka, że konstruując przyszłościowy kształt sił zbrojnych, przeprowadzono głęboką analizę i rzeczowe kalkulacje. Zasięgano opinii dowódców, jak również wzięto pod uwagę te czynniki, które minimalizować będą ujemne skutki społeczne podejmowanych działań. Zdaję sobie sprawę z faktu, że bez względu na to, jakie garnizony będą likwidowane, zawsze towarzyszyć temu będzie konieczność zwolnienia części kadry zawodowej oraz świadomość wzrostu bezrobocia. Niemniej jednak, tworząc potencjał i nowe struktury, jako minister obrony narodowej przy podejmowaniu decyzji muszę kierować się przede wszystkim interesami państwa i dobrem sił zbrojnych RP, a także opierać je na realnych możliwościach budżetowych państwa oraz na deklarowanych gwarancjach finansowych.

   Przekazując powyższe wyjaśnienia, pragnę wyrazić nadzieję, że zarówno pan marszałek, jak i pan poseł Kaczmarek uznają je za satysfakcjonujące.

   Z poważaniem

   Minister

   Bronisław Komorowski

   Warszawa, dnia 7 marca 2001 r.