Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie potrzeby nowelizacji ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pani poseł Anny Bańkowskiej w sprawie podjęcia inicjatywy legislacyjnej dotyczącej zmiany przepisów regulujących zasady ogłaszania aktów prawa miejscowego (SPS-0202-6540/01), z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie przedstawiam, co następuje:

   Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (DzU nr 62, poz. 718), obowiązująca od dnia 1 stycznia 2001 r., była przedmiotem prac parlamentarnych od połowy 1998 r. Można zatem stwierdzić, że była ona bardzo wnikliwie i szczegółowo rozpatrywana przez właściwe komisje Sejmu. W toku prac nad ustawą uległa ona wielu zmianom w porównaniu z projektem rządowym zawartym w druku nr 300. W tejże ustawie uległ zmianie, synchronicznej z jej przepisami, art. 42 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym (DzU z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.).

   Warto zauważyć, że standard nowej ustawy był określony w nawiązaniu do zasad zawartych w Konstytucji RP, postulatów doktryny prawa konstytucyjnego, a także szeregu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Zasada ogłaszania normatywnych aktów prawa miejscowego jest zgodna z tymi założeniami i wydaje się, że odstąpienie od niej nie mogłoby zostać zaakceptowane także przez Sejm i Senat.

   Jak trafnie zauważono w interpelacji ustawa będąca przedmiotem rozważań nie zawiera definicji przepisów powszechnie obowiązujących. Jest to termin zawarty w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i w zasadzie nie powinien być definiowany w ustawie zwykłej. O tym, czy dany akt zawiera przepisy powszechnie obowiązujące (na danym terenie), a przez to jest aktem prawa miejscowego podlegającym publikacji w dzienniku urzędowym, decyduje każdorazowo materia aktu, co oczywiście może stwarzać trudności w ocenie.

   Ponieważ warunkiem obowiązywania aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, o czym stanowi art. 88 ust. 1 Konstytucji RP w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych przyjęto jednoznaczne określenie tego ogłoszenia (promulgacji), a także wymagane przez konstytucję zachowanie minimalnego vacatio legis. Takich warunków nie gwarantowały zasady poprzednio obowiązujące. Można zgodzić się z tezą, że technicznie łatwiejsze było ogłaszanie aktów prawa miejscowego wedle zwyczaju i w prasie lokalnej od bardzo solennej formy promulgacji w dzienniku urzędowym, jednak z punktu widzenia zasad państwa prawnego nie wydaje się uzasadniony postulat powrotu do regulacji dopiero uchylonych. Nie ma przy tym żadnych prawnych przeszkód, aby akt prawa miejscowego, po jego publikacji w dzienniku urzędowym, był podawany do publicznej wiadomości, np. przez przedruk w prasie miejscowej. Taki sposób podawania treści aktu do wiadomości nie mógłby jednak zastępować promulgacji, czyli ogłoszenia dokonywanego w celu nadania aktowi mocy obowiązującej.

   Podnoszona w interpelacji trudność polegająca na wymogu przedkładania do ogłoszenia aktu trzech jego kopii nie wydaje się poważna, gdy wziąć pod uwagę powszechny dostęp do urządzeń kopiujących. Powstające inne trudności w szybkim ogłaszaniu aktów prawa miejscowego nie powinny stanowić argumentów dla zaniechania zasady promulgacji tych aktów w odpowiednim organie publikacyjnym. Okres obowiązywania ustawy i zakres sygnałów o trudnościach w jej realizowaniu nie są jeszcze wystarczające, aby podejmować próby nowelizowania jej przepisów.

   Z tych przyczyn nie można dopatrzyć się konieczności podejmowania inicjatywy legislacyjnej dotyczącej kwestii poruszanej w interpelacji.

   Łączę wyrazy szacunku

   Minister

   Stanisław Iwanicki

   Warszawa, dnia 16 lipca 2001 r.