Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Interpelacja w sprawie katastrofalnej sytuacji ortopedii kolanowo-biodrowej i koszyka podstawowych świadczeń medycznych opłacanych i gwarantowanych przez państwo

   Szanowny Panie Premierze! W związku z docierającymi do mnie ze środowisk medycznych licznymi sygnałami dotyczącymi wręcz katastrofalnej sytuacji ortopedii kolanowo-biodrowej, szczególnie drastycznej w sektorze ochrony zdrowia, pragnę, przedstawiając ten stan rzeczy, zadać szereg pytań. Pytania te dotyczą generalnych problemów sektora zdrowia w Polsce.

   1. Potrzeby w dziedzinie ortopedii kolana i biodra są nie tylko w Polsce we współczesnych czasach bardzo duże i wiążą się z koniecznością ponoszenia znacznych kosztów. W związku z tym okres oczekiwania na operację i protezę w przypadku biodra wynosi średnio dwa lata, a w przypadku kolana około pół roku. Także w krajach Unii Europejskiej w odniesieniu do pacjentów korzystających z systemu ubezpieczenia społecznego czas ten jest często dość długi. Wynika to zarówno z masowości tego typu dolegliwości i urazów, jak i obiektywnie wysokich na całym świecie kosztów kuracji.

   2. Jednakże z ubolewaniem muszę stwierdzić, że sytuacja w Polsce jest pod tym względem wyjątkowo dramatyczna. Mam na to dowody. Szczególnie przy nagłych wypadkach, gdy nie można czekać na sprawdzenie, kto jest w której kasie chorych i czy jest w ogóle ubezpieczony. W przypadku ludzi bezdomnych formalnie nie powinno się świadczyć żadnych usług medycznych, a jednak na całe szczęście nie jest jeszcze tak źle z morale służby zdrowia. W dziedzinie służby ortopedii, jak stwierdza to jeden z najwybitniejszych specjalistów i krajowy konsultant ds. ortopedii prof. Górecki większość szpitali, w tym jego macierzysta Klinika Ortopedyczna przy ul. Lindleya w Warszawie przyjmuje wszystkich potrzebujących. Jaki jest jednak tego skutek finansowy. Oto między innymi dlatego większość szpitali jest poważnie zadłużonych.

   3. Na przykładzie doświadczeń w tym zakresie warszawskiej kliniki przy ul. Lindleya, która na pewno nie jest w najgorszej sytuacji w Polsce, lecz wręcz przeciwnie - można stwierdzić, iż państwo pokrywa tylko mniejszą część kosztów leczenia ortopedycznego, z tego zaledwie 5% protez kolanowych i tylko 10% biodrowych. W klinice warszawskiej pokrywana jest aż połowa kosztów leczenia ortopedycznego, jednak w związku z tym rośnie zadłużenie szpitala. Należy przy tym zwrócić uwagę, że klinika warszawska także dzięki staraniom prof. Góreckiego objęta jest programem Ministerstwa Zdrowia w dziedzinie ortopedii. Podobny program w tym zakresie ma również Śląska Kasa Chorych. Generalnie jednak w skali kraju większość wydatków na zabiegi i usługi ortopedyczne pokrywają pacjenci.

   Biorąc pod uwagę przedstawiony stan rzeczy w dziedzinie ortopedii w Polsce, pragnę postawić dwa generalne pytania:

   Po pierwsze: Czy rząd zamierza wnioskować o podniesienie wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne? Jest to kwestia kluczowa dla ochrony zdrowia oraz poprawy dostępności i jakości usług medycznych we wszystkich dziedzinach. Zdając sobie sprawę, że nie byłoby racjonalne zwiększenie tej składki od razu z 7,5% do 11%, uważam, że trzeba wzrost taki założyć do roku 2003. Inaczej sytuacja w sektorze ochrony zdrowia nie ulegnie zmianie. Trzeba przy tym jednak zadbać o to, aby dodatkowe środki na ten sektor nie zostały zmarnotrawione na rozwój i opłacanie aparatu biurokratycznego kas chorych, który już obecnie konsumuje znaczną część środków oferując sam sobie wysokie płace.

   Po drugie: Uwzględniając fakt, że w ubogim kraju, jakim jest niestety Polska, długo jeszcze nie będzie można zapewnić równego dostępu do usług medycznych. Zresztą nawet w krajach bardzo bogatych nie ma równej dostępności do wszystkich usług. Jednakże nawet w warunkach dość ubogiego kraju w sferze ochrony zdrowia należy określić pewne podstawowe zasady, a mianowicie:

   - po pierwsze, jaką część kosztów leczenia powinien pokrywać pacjent, jaką państwo, a jaką kasa chorych (oczywiście w zależności od rodzaju usług i dochodów pacjenta),

   - po wtóre, należy ustalić tzw. koszyk podstawowych świadczeń medycznych, opłacanych i gwarantowanych przez państwo.

   W tym drugim aspekcie należy zwrócić uwagę na nadal konstytucyjnie gwarantowaną równą dostępność obywateli do ochrony zdrowia (nie tylko zresztą, bo dotyczy to także edukacji). Czy zatem rząd, biorąc także pod uwagę zobowiązania konstytucyjne - ale nie to jest przecież najważniejsze - zamierza podjąć jakieś konkretne działania w tych dwóch sferach? Przykład sytuacji ortopedii kolana i biodra w Polsce, które przytoczyłem, wskazuje, że odpowiedź na postawione przeze mnie pytania ma bardzo istotne znaczenie nie tylko dla funkcjonowania sektora ochrony zdrowia, ale również dla przyszłości polskiego społeczeństwa i jego kondycji zdrowotnej. Dlatego też oczekuję na pilne udzielenie odpowiedzi na postawione pytania.

   Z wyrazami szacunku

   Posłowie Stanisław Misztal

   i Szymon Niemiec

   Warszawa, dnia 21 września 2000 r.