Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Interpelacja w sprawie braku propozycji rozwiązań bytowych dla kadry oficerskiej, rodzin żołnierzy i pracowników cywilnych w rozwiązywanych garnizonach

   Szanowny Panie Ministrze! Decyzją poprzedniego rządu nastąpiła likwidacja niektórych garnizonów wojskowych.

   Pozwoli pan minister, że podeprę się przykładem garnizonu w Gubinie (woj. lubuskie), nadmieniając, iż z docierających do mnie informacji wiem, że sytuacja jest podobna w większości likwidowanych garnizonów.

   Trudno do dzisiaj zgodzić się ze stylem, klasą i metodami, jakie zostały zastosowane. Zlikwidowano jeden z najlepszych garnizonów w Polsce, bardzo dobrze wyposażony, posiadający znakomitą infrastrukturę koszarową oraz możliwości szkolenia m.in. bez wyprowadzania wojska na poligony. Żeby nie być gołosłownym, przypomnę panu ministrowi, że garnizon posiada m.in. cztery strzelnice wojskowe, dwie hale sportowe, cztery stołówki żołnierskie, budynki koszarowe mogące pomieścić 3,5 tys. żołnierzy, garaże mogące pomieścić 100% sprzętu, brak problemów mieszkaniowych dla kadry.

   Mimo zapewnień o zabezpieczeniu godnych warunków życia całej kadrze oficerskiej i jej rodzinom powyższa decyzja spowodowała wzrost bezrobocia w mieście, stawiając samorządowe władze miasta w bardzo trudnej sytuacji.

   Pragnę także przypomnieć, że likwidacja garnizonu, która stała się faktem, nastąpiła również bez właściwego przygotowania do tego kadry oficerskiej oraz bez programu zabezpieczenia bazy materialnej garnizonu.

   Efektem tego są liczne skargi oraz interwencje ludzi związanych bezpośrednio z wojskiem (kadry oficerskiej, rodzin żołnierzy oraz pracowników cywilnych) w związku z pozostawieniem ich w bardzo trudnych warunkach życiowych. Mimo zapewnień byłego ministra obrony z trybuny sejmowej, iż kadra nie zostanie pozostawiona sama sobie, a ci, którzy nie mają wysługi lat, będą mogli służyć w wojsku, okazały się w wielu przypadkach tylko słowami. Są również tacy, którzy przyjęli stanowiska po rozmowach kadrowych, lecz nie zostali zatrudnieni z powodu redukcji stanowisk lub likwidacji jednostek, do której mieli przejść. Nadmienię, że powyższa kadra uzyskiwała najwyższe oceny i opinie o nienagannym przebiegu służby.

   Gubin to dziś miasto o 30% stopie bezrobocia, nie jest więc w stanie sam samorząd terytorialny, bez wsparcia finansowego państwa, rozwiązać problemów rodzin żołnierzy i pracowników cywilnych.

   Nie zdała również egzaminu koncepcja sprzedaży obiektów wojskowych, z której środki przeznaczone zostałyby na zasilenie budżetu wojska. Od trzech lat obiekty po byłej jednostce wojskowej w Gubinie stoją niezagospodarowane, są niszczone i rozkładane. Brak jest zainteresowania ich kupnem bądź zagospodarowaniem. Samorząd jest za biedny, żeby podołał rozwiązaniu tych problemów.

   Zaistniała sytuacja świadczy o braku koncepcji, bałaganie organizacyjnym oraz niekompetencji osób, którzy tę reformę wprowadzili. Pozostali jednak ludzie.

   Interpelując w ww. sprawie, proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania:

   1. Czy i kiedy członkowie kadry oficerskiej, którzy otrzymali propozycję przejścia do innej jednostki wojskowej, następnie wyrazili na to zgodę, lecz nie zostali zatrudnieni, otrzymają nowe propozycje?

   2. Ze względu na brak jakiegokolwiek zainteresowania bazą materialną oraz niemożliwością utrzymania jej przez samorząd terytorialny, czy Ministerstwo Obrony Narodowej posiada propozycje jej zagospodarowania lub wykorzystania przez wojsko?

   3. Dlaczego zlikwidowano jeden z najlepszych garnizonów wojskowych w Polsce (garnizon wojskowy w Gubinie) i czy na tle pozostawienia, a i niejednokrotnie rozbudowy takich garnizonów, jak np.: Leszno, Międzyrzecz, Gliwice, Lublin, Nysa, nie jest to decyzja polityczna prawicowych rządów m.in. za prawie 80% poparcia dla lewicy w tym mieście?

   4. Jak likwidacja garnizonu w Gubinie i pozostawienie powyższych garnizonów ma się do koncepcji wyprowadzania wojska z dużych miast?

   Z poważaniem

   Poseł Bogusław Wontor

   Warszawa, dnia 20 listopada 2001 r.