Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Interpelacja w sprawie przyznania świadczenia alimentacyjnego osobom niepełnosprawnym, które ukończyły 24. rok życia

   Szanowna Pani Minister! Do 1 maja 2006 r. obowiązująca ustawa z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym (Dz. U. 1991r, nr 45, poz. 200, z póź. zm.) gwarantowała wypłatę świadczenia alimentacyjnego na rzecz osób niepełnosprawnych z orzeczoną pierwszą grupą inwalidzką, które ze względu na swoja niepełnosprawność wymagają stałej opieki. Ustawa ta przyznawała ww. osobom zasiłek alimentacyjny, tzw, stały, którego wypłata nie była uzależniona od wieku osoby niepełnosprawnej.

   Ww. ustawa została uchylona z dniem 1 maja 2004 r. przez zastępującą ją ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255). Ten nowy stan prawny odebrał osobom niepełnosprawnym prawo do świadczenia alimentacyjnego z funduszu, wprowadził tzw. zaliczkę alimentacyjną, która co prawda przysługuje osobom niepełnosprawnym, ale tylko do chwili osiągnięcia przez nie 24. roku życia.

   Zmiany te doprowadził niewątpliwie do zdecydowanego pogorszenia sytuacji osób niepełnosprawnych, które ukończyły 24 lata.

   Domniemać należy, że wolą ustawodawcy tworzącego fundusz alimentacyjny była szczególna ochrona osób uprawnionych do otrzymywania tego świadczenia również po osiągnięciu przez nie pełnoletniości.

   W związku z powyższymi regulacjami pojawiają się następujące pytania:

   - Dlaczego nowe regulacje prawne pozbawiły osoby niepełnosprawne prawa do świadczeń alimentacyjnych po ukończeniu przez nie 24. roku życia?

   - Jaki miał być cel wprowadzenia tych niewątpliwie krzywdzących osoby niepełnosprawne zmian?

   - Czy przewiduje się zmianę ustawy o świadczeniach rodzinnych zmierzające do przyznania osobom niepełnosprawnym prawa do zaliczki alimentacyjnej pomimo ukończenia przez nie 24. roku życia?

   Pozbawienie osób niepełnosprawnych z chwilą ukończenia przez nie 24. roku życia prawa do zaliczki alimentacyjnej prowadzi bezpośrednio do pogłębienia i tak już bardzo trudnej sytuacji, w jakiej się one znajdują. Nie powinno być tak, aby osoby samotnie wychowujące niepełnosprawne dziecko zostały pozostawione same sobie w walce o jego dalszy byt. To samotni rodzice, którzy z wielkim oddaniem i poświeceniem walczą o godny byt swoich dzieci, ponoszą największy ciężar tych zmian, gdyż, po pierwsze, nie mają realnych szans na wyegzekwowanie należności alimentacyjnych od dłużnika, a po wtóre ustawodawca zmianą przepisu prawa pozbawił ich środków niezbędnych na zapewnienie dalszej godnej egzystencji ich niepełnosprawnych dzieci, które ukończyły 24. rok życia.

   Z wyrazami szacunku

   Poseł Krzysztof Lipiec

   Warszawa, dnia 20 czerwca 2006 r.